Meerdere leesbrillen door het hele huis? Ik dacht dat dat er nu eenmaal bij hoorde.

Monique van Dam (49) pakte haar leesbril voor haar telefoon, legde hem weer neer en zocht hem later opnieuw. Meestal stelde het weinig voor.

Maar toen ze begon op te letten hoe vaak dit op een gewone dag gebeurde, merkte ze hoeveel aandacht al dat zoeken en wisselen eigenlijk vroeg. En juist toen viel haar iets op waar ze jarenlang nauwelijks bij had stilgestaan.

Dit is haar verhaal.

Vorige week stond ik in de supermarkt met een pot pastasaus in mijn hand.

De letters op het etiket waren nét te klein, dus zette ik mijn leesbril op. Een paar seconden later wilde ik weer naar het schap kijken en moest hij alweer af. Toen ik iets op mijn telefoon wilde controleren, zette ik hem opnieuw op.

En ik was nog niet eens bij de kassa.

Het stelde weinig voor.

Het was maar een leesbril. Dat hoorde er nu eenmaal bij, dacht ik.

Maar juist omdat het zo klein leek, had ik nooit bijgehouden hoe vaak zo’n moment mijn aandacht onderbrak.

Ik ben Monique van Dam, 49 jaar en werk als columnist. Praktisch ingesteld, graag bezig en niet iemand die zich snel druk maakt om kleine ongemakken.

Een leesbril hoorde er voor mij gewoon bij.

Tot ik merkte dat het allang niet meer om één leesbril ging.

Hoe het begon en waarom ik het niet meer kon negeren

Het speelde eigenlijk al een tijdje. Ik stond er alleen nauwelijks bij stil.

Een leesbril op het aanrecht. Eén in mijn tas. Nog één naast mijn bed.

En toch had ik hem opvallend vaak niet bij de hand wanneer ik hem nodig had.

Ik vond het vooral onhandig.
Meer niet.

Maar toen ik erop begon te letten, zag ik het ineens overal terug.

Aan mijn bureau wisselde ik tussen mijn laptop en de papieren naast me. Zodra iemand iets tegen me zei, keek ik automatisch over mijn leesbril heen.

Op de bank wilde ik even iets opzoeken, terwijl mijn bril natuurlijk nog in de keuken lag.

En dan was er nog dat bekende moment waarop ik door het huis liep te zoeken, om er uiteindelijk achter te komen dat mijn leesbril boven op mijn hoofd stond.

Ik dacht er verder niet te veel over na.

Ik legde brillen op vaste plekken en probeerde mezelf aan te leren ze daar ook terug te leggen.

Dat hielp soms.

Tot ik op een dinsdagavond in een tapasrestaurant zat.

Het was gezellig druk en de tafel stond al snel vol met kleine bordjes. De menukaart bleef ondertussen rondgaan, omdat iemand altijd nog iets wilde bestellen.

Ik zette mijn leesbril op om te kijken wat ik wilde. Daarna keek ik eroverheen om verder te praten. Toen de bediening aan tafel kwam, schoof ik hem in mijn haar. En even later, toen de kaart weer voor me lag, schoof ik hem terug op mijn neus.

Het was niets ernstigs.

Maar ineens viel me op hoe vaak ik op één avond met die bril bezig was.

Niet met het eten.
Niet met het gesprek.
Met mijn leesbril.

Op weg naar huis bleef die gedachte hangen.

Hoe vaak gebeurde dit eigenlijk op een gewone dag?

De ontdekking die ik bijna had weggewuifd

Een paar dagen later kreeg ik een bericht van een vriendin.

“Volgens mij is dit echt iets voor jou,” schreef ze.

Ze had me vaak genoeg met mijn leesbril zien rommelen. En als ik hem weer eens vergeten was, moest zij het menu of een bericht voor me voorlezen.

Onder haar bericht stond een link naar een multifocale leesbril.

Ik klikte niet meteen verder.

Want eerlijk gezegd dacht ik dat ik al wist wat ik zou zien.

Waarschijnlijk weer een leesbril die ik uiteindelijk toch steeds opnieuw moest zoeken.

En toch bleef ik met vragen zitten.

Moest ik zo’n bril de hele dag dragen?

Hoe werkte hij wanneer je weer opkeek?

En was dit werkelijk iets anders dan wat ik al kende?

Ik legde mijn telefoon weg.

Maar later die avond opende ik de link toch opnieuw.

Niet omdat ik ineens overtuigd was.

Wel omdat ik nu wilde begrijpen waar dat verschil precies in zat.

Wat ik toen pas begon te begrijpen

Pas toen ik verder las, viel er iets op zijn plek.

Een gewone leesbril is gemaakt voor één ding: dichtbij kijken.

Een multifocale leesbril is juist bedoeld voor verschillende kijkmomenten.

Dat betekende nog niet dat iedere multifocale bril automatisch goed bij mij zou passen.

Maar ik begreep nu wel waarom zo’n bril beter kon aansluiten op een dag waarin je steeds leest, opkijkt en weer verdergaat.

Ik was nog niet overtuigd.

Wel nieuwsgierig genoeg om kritischer te kijken.

Want het woord multifocaal zei me nog niet zoveel.

Ik wilde weten voor welke kijkmomenten een bril bedoeld was, hoe het glas was opgebouwd en of ik hem ook werkelijk graag zou dragen.

Hoe meer ik daarover las, hoe duidelijker één ding werd:
de ene multifocale leesbril is de andere niet.

Dat veranderde mijn vraag.

Niet langer: Bestaat er een bril die beter bij mijn dag past?

Maar: Waar moet ik op letten om te weten of zo’n bril echt bij mij past?

Waar ik uiteindelijk echt op begon te letten

Het eerste waar ik naar keek, was hoe het glas werkte.

Bij dit type bril zitten de leessterktes in het onderste deel. Door het bovenste deel kijk je zonder leessterkte vooruit.

Daardoor kun je iets van dichtbij lezen en daarna weer voor je uit kijken, zonder de bril meteen af te zetten.

Ook in de auto kun je hem blijven dragen.

Dat klonk logisch.

Maar werking alleen was voor mij niet genoeg.

Als ik een bril vaker zou dragen, moest ik hem ook graag opzetten.

Daarom keek ik naar de verschillende monturen en pasvormen. Niet alleen naar wat praktisch was, maar ook naar wat bij mij paste.

Tijdens die zoektocht kwam ik bij NOOVI uit.

Wat me aansprak, was dat ze zich alleen richten op multifocale leesbrillen.

Daardoor vond ik op één plek uitleg over de werking, de verschillende kijkmomenten en de keuze uit monturen.

Precies de dingen waar ik inmiddels zelf op lette.

Ik besloot het zelf te proberen

De uitleg gaf antwoord op veel van mijn vragen.

Maar één antwoord kon ik nergens lezen.

Of de bril ook echt bij mij zou passen.

Daar kon ik maar op één manier achter komen.

Dus bestelde ik er één.

Niet omdat alle twijfel ineens verdwenen was.

Wel omdat ik inmiddels nieuwsgierig genoeg was om hem zelf te dragen.

De bedenktijd van 30 dagen gaf me daarbij rust.

Ik hoefde niet na een paar minuten al te beslissen.

Ik kon gewoon merken wat er tijdens een normale dag gebeurde.

Zou ik hem vanzelf ophouden?

Of zou hij uiteindelijk toch weer naast mijn andere leesbrillen belanden?

Toen ik er steeds minder bij nadacht

De eerste dagen lette ik nog bewust op de bril.

Hield ik hem vanzelf op wanneer ik weer verderging?

Of zou ik hem toch steeds afzetten en ergens neerleggen?

Maar na een tijdje stopte ik met daarop letten.

Ik zette hem op wanneer ik hem nodig had en ging gewoon verder met mijn dag.

Pas toen ik hem een keer thuis had laten liggen, merkte ik hoeveel verschil dat maakte.

Niet omdat ik zonder die bril niets meer kon.

Maar omdat ik ineens weer veel bewuster bezig was met wanneer mijn gewone leesbril op en af moest.

Dat was voor mij het echte verschil.

De bril vroeg minder vaak om mijn aandacht.

En omdat ik hem steeds vaker droeg, wilde ik ook kunnen afwisselen.

Niet veel later koos ik daarom een tweede montuur.

Een ander model, voor de dagen waarop ik zin had in iets anders.

Zo werd iets wat eerst vooral praktisch moest zijn, langzaam ook een bril die ik graag droeg.

Veelgestelde vragen